Ik weet het niet hoor… Vandaag was de eerste dag na de herfstvakantie dat mijn kinderen weer naar school gingen/gaan. En alhoewel ik zelf uit een echt Feyenoordnest kom, en er in Gouda, waar ik opgroeide, vele malen meer Feyenoorders dan supporters van andere clubs waren, woon ik nu op een plaats waar het grootste deel van de klasgenootjes van mijn zoontje en dochtertje voor een zekere andere club is, die hier dichterbij is gevestigd dan ons Feyenoord. Lees verder

Inmiddels is hij al negen en is hij al heel vaak mee geweest naar De Kuip, maar ik weet nog goed hoe het de eerste paar keer ging als mijn zoontje mee ging naar een wedstrijd van Feyenoord. Helemaal grappig dus om ook weer eens een foto tegen te komen van één van die eerste keren. Dat gebeurde me vanmiddag toen ik een plaatje zocht bij het blogberichtje over de mogelijkheid om wedstrijdmascotte te worden bij een wedstrijd van Feyenoord. Toen ik op internet naar een geschikt plaatje zocht om bij het artikeltje te plaatsen kwam ik namelijk deze foto tegen. En jawel… Dat is mijn zoontje! De foto heb ik in het verleden geplaatst bij dit bericht.

Nou… Dat was hem dan, de eerste Feyenoord-ajax waar ik met mijn zoontje heen ben geweest. Een dubbel gevoel overheerst. Natuurlijk is een gelijkspel geen slecht resultaat (zeker als je het vergelijkt met de drama-uitslagen die we in de loop der jaren ook al hebben gehad tegen de lui) maar er had toch echt meer in gezeten. Vlak na de 1-1 had het moeten gebeuren. Toen had de 2-1 kunnen en misschien zelfs wel moeten vallen. Voor de stand maakt het allemaal niet zoveel uit, maar het was toch wel lekker geweest…

Onderstaande bericht grof ik aan op de site van de Feyenoord Supportersvereniging. En omdat het geen kwaad kan om het voor iedereen onder de aandacht te brengen, neem ik het even over:

Aan ons is de vraag gesteld of wij, op welke manier dan ook, iets willen organiseren als steunbetuiging aan Kevin Hofland. Nadat Hofland zaterdag had gescoord en zijn emoties de vrije loop liet, rees de vraag waarom hij zo geëmotioneerd was. Zonder uit te wijden verklaarde hij na afloop aan de pers dat zijn reactie te maken had met zijn thuissituatie, meer in het bijzonder de gezondheidssituatie van een van zijn zoontjes.

De FSV wenst Kevin en zijn gezin veel sterkte in de tijd die komen gaat en respecteert zijn keuze.
Lijkt mij een duidelijk verhaal. Verandert overigens niets aan het feit dat ik Hofland vanaf deze positie graag veel sterkte wil wensen en dat ik hoop dat het snel allemaal wat beter gaat bij hem thuis.